«

»

sty 31

Stan koherencji umysłu i serca

Serce jest nie tylko zwyczajną pompą, jak uważają niektórzy naukowcy czy zwykli ludzie. Jest ono wysoce zorganizowanym centrum informacyjnym z własnym mózgiem, komunikującym się z mózgiem w czaszce, podobnie jak z innymi systemami: nerwowym czy immunologicznym, wpływając na funkcjonowanie mózgu, pozostałych organów, jak i zmieniając jakość życia.

Serce współpracuje z mózgiem przy pomocy czterech rodzajów komunikacji:

A. neurologicznej (system nerwowy)

B. biofizycznej (puls)

C. biochemicznej (hormony)

D. energetycznej (pola elektromagnetycznego, odczytywanego poprzez EKG).

Obecnie wiemy, że pole elektromagnetyczne serca jest 60-razy silniejsze niż pole mózgu. Serce posyła znaczące komunikaty, które mogą wpływać na ludzkie zachowania. Ono jest także źródłem hormonów np. oksytocyny, która nazywana jest często hormonem miłości lub hormonem więzi, grającym rolę w poznaniu, tolerancji, adaptacji, zachowaniach, podobnie jak w przygotowaniu do uczenia się przez niemowlę społecznych sygnałów i budowaniu relacji. Serce wpływa na poznawanie, świadomość i inteligencję, wspomagając synergicznie umysł w jego funkcjach.

HeartMath Research Center w Kalifornii od 1991 roku zajmuje się badaniami dotyczącymi fizjologicznych mechanizmów, dzięki którym serce komunikuje się z mózgiem, wpływając na procesy informacyjne, percepcję, emocje i zdrowie. Dzięki swym odkryciom Instytut HeartMath opublikował w literaturze naukowej wiele prac na ten temat, koncentrując się na rewolucyjnym odkryciu, że serce odgrywa wyjątkową rolę w funkcjonowaniu mózgu. Funkcja ta została nazwana inteligencją serca, a następnie emocjonalną inteligencją. Badania Golemana  z tego okresu nad inteligencją emocjonalną rzuciły więcej światła na EQ (współczynnik inteligencji emocjonalnej), który gra bardziej istotną rolę w rozwoju więzi międzyludzkich niż intelektualna inteligencja. Odkrycia HeartMath  Institute dowodzą, że kluczem do współdziałania umysłu i serca jest wzrastająca łączność obydwu systemów, przynosząc harmonizowanie osobowości i zrównoważony rozwój osoby.

Wizja, zdolność słuchania, czas reakcji, jasność umysłu, stan emocjonalny i wrażliwość zależą od współdziałania zarówno umysłu jak i emocji. Dzięki temu wzrasta efektywność wielu systemów w tym: nerwowego, naczyń krwionośnych, hormonalnego i immunologicznego. Nosi to nazwę psychofizjologicznej koherencji, która prowadzi do równowagi i synchronizacji wewnątrz i między poznawczymi, emocjonalnymi i fizjologicznymi procesami, a tym samym redukcji stresu, wzrostu emocjonalnej stabilności i związanych z tym wielu  korzyściach dla zdrowia jednostki i grupy (włączając zdrowie fizyczne, psychiczne jak i społeczne). W ten sposób serce, umysł, system nerwowy gospodarka hormonalna i immunologiczna są podstawowymi czynnikami dynamicznego procesu komunikacji wewnątrzustrojowej, mającej wpływ na nasze emocjonalne doświadczenia i na konkretne zachowania.

Serce z każdym uderzeniem  przenosi nie tylko krew, ale również neurologiczne, hormonalne, ciśnieniowe i energetyczne informacje do mózgu i całego ciała, a tym samym wzbudza  wzorce konkretnych zachowań (zależnych od psychoenergetycznego i emocjonalnego pobudzenia). W ten sposób wpływa na całość organizmu, łącząc ciało, umysł, emocje i ducha.

W centralnej części mózgu leży ciało migdałowate, które jest kluczowym centrum koordynującym immunologiczną i neurohormonalną odpowiedź wysyłaną do otoczenia, a tym samym zachowania. Obecny stan wiedzy w tych dziedzinach wskazuje wyraźnie, że rywalizacja czy współdziałanie między intelektem i emocjami nie mogą być rozwiązane poprzez umysł, biorący górę nad emocjami lecz poprzez harmonizację wszystkich systemów. ich syntezę. Prowadzi to do większej witalności, dostępu do własnych potencjałów i  intuicji, a tym samym do większej wewnętrznej spójności (umysłowej i emocjonalnej) i pełniejszego dostępu do coraz większego zakresu inteligencji, w tym inteligencji duchowej, odpowiedzialnej za pojawienie się wyższych wartości.

Według B. Pascala rozum nie jest zdolny poznać Boga, Wartość Najwyższą; może to uczynić jedynie porządek serca. I tutaj zbliżamy się nie tylko do odkryć nowoczesnej neurokardiologii, ale mistyki czy religii.

 Nie możemy również zapominać, że wszelkie sytuacje życiowe wpływające negatywnie na stan emocjonalny dziecka / młodego człowieka wytwarzają dysharmonię, a tym samym brak koherencji we wszystkich systemach wymienionych wyżej, prowadząc nie tylko do zaburzeń w poznawaniu siebie i świata, ale także w prawidłowym funkcjonowaniu organizmu, podobnie jak wpływając na zachowania w stosunku do siebie jak i innych.Współczesna nauka, w tym przytoczone wyżej badania Institute of HeartMath pozwalają nie tylko na poznanie i zrozumienie  systemów funkcjonowania organizmu, ale również umożliwiają nauczenie się jak rozwijać współdziałanie umysłu i serca. Zarówno Instytut Serca, jak i podobnego rodzaju placówki edukacyjne i programy (także bazujące na psychosyntezie psychologii z duszą) wykorzystują w tym celu proste techniki dostosowane do różnego wieku, wpływając tym samym na zachowania dzieci / młodzieży zarówno w tu i teraz jak i w przyszłości (budowanie dla przyszłości), równoważąc ich ujawniającą się tożsamość, wspierając ich wewnętrzną spójność i unikalność w świecie. Metody te umożliwiają uczenie zarówno nauczycieli jak i dzieci kontaktowania się z miłością, wzmacniając serce, układ immunologiczny, gospodarkę hormonalną, a tym samym służą uwalnianiu stresu, wspierania dochodzenia do osobistej harmonii, pobudzenia kreatywności i procesu uczenia się jako naturalnego stanu zaspokajania ciekawości świata i poznawania siebie.

Rozwijając więc inteligencję emocjonalną lub po prostu ucząc dzieci miłości  staje się fundamentalne nie tylko dla przeżycia ale również dla rozwoju twórczej inteligencji dorosłych i jakości przyszłego społeczeństwa i świata.

 Ludzki umysł jest zbudowany z kilku warstw, leżących wokół centralnego rdzenia.

1. instynktowny

2. nacelowany

3. przewidujący

Pierwszy mózg (rdzeń) ma za zadania rozpoznanie/ unikanie, hormonalną kontrolę, kontrolę temperatury, głodu, impulsów reprodukcyjnych, oddychania i pracy serca. Kontroluje instynkty, odruchy i podstawowe fizyczne funkcje. Nie potrafi rozwiązywać problemów. Nasza instynktowna świadomość niebezpieczeństwa pochodzi z tego poziomu mózgu.

 Drugi mózg ma za zadanie rozpoznawania obszaru, odczuwanie strachu, złości, miłości matczynej, bezpieczeństwa, przyjemności, społecznych więzów, zazdrości. Jest włączony w emocje i uczucia. Jest to tzw. emocjonalny mózg (czuciowy). Bez niego nie czulibyśmy co to smutek i radość. Daje pamięć przeszłych wydarzeń, stąd także możliwość nacelowania na nie i uczenie się z popełnionych błędów i sukcesów.

Trzeci mózg: samoświadomość myśli i emocji, zdolność wyboru, odpowiednie zachowania, autorefleksja, rozwiązywanie problemów, ustanawianie i realizacja celów. Nazywany często korą, jest włączony w myślenie, rozwiązywanie problemów, ustanawianie celów i planowanie. Umożliwia przewidywalność ? ważną zdolność do widzenia do przodu ( z przyszłości) i obejrzenia konsekwencji naszych decyzji, zanim je podejmiemy. Tej umiejętności nie ma drugi mózg, nie może więc widzieć konsekwencji naszych działań.

Trzeci mózg monitoruje także aktywność drugiego mózgu i pozwala na określanie emocji i uczuć.  Umożliwia podejmowanie właściwych działań w odpowiednich sytuacjach. Widzi więcej możliwości, w tym wybaczanie, zrozumienie sytuacji z wielu punktów widzenia i prowadzi do bardziej mądrych decyzji. Mówi nam co jest dla nas właściwe.. Nazywane jest to często świadomością (samoświadomością). Wszystkie trzy mózgi (umysły) powinny pracować w harmonii (równowadze). Inaczej nasze emocje sterują nami, podobnie jak prymitywne instynkty przeżycia wymuszają konkretne zachowania.

Drugi mózg włącza impulsy i emocje bez świadomości jak one wpływają na nas. Trzeci mózg daje większą moc kontroli impulsów i emocji. Widzimy jaśniej co jest wartościowe dla nas w życiu i dokonujemy odpowiednich wyborów, opartych na wartościach, w które wierzymy. Niemniej, jeśli korzystamy tylko z trzeciego mózgu, możemy popaść w tzw. pętlę myślową, prowadzącą do nadmiernego niepokoju i strachu. Nasz emocjonalny mózg ma także bezpośrednie połączenie neuronowe z tzw. nowym mózgiem, a ten związany jest z pojawianiem się wyższych wartości duchowych, takich jak: miłość, empatia, przebaczanie, troska, dobroć, prawda, piękno.

To zdolność serca pobudza mózg do ich ujawniania.  Mimo, że predyspozycje do ich pojawiania się są aktywne od najwcześniejszego okresu życia i określane jako tzw. zdrowy rozsądek czy moralność, niemniej dostęp do poziomu etycznego i rozwoju tej części mózgu dla ujawnienia się tychże wartości w codziennym życiu zależy od wsparcia niższych szlaków neurologicznych w trakcie dzieciństwa i okresu dojrzewania, gdy nie są one jeszcze ustruktuarlizowane.Szereg wyników prac badawczych z różnych dziedzin nauki, dotyczących funkcjonowania serca i współzależnego autonomicznego systemu nerwowego pozwala w dzisiejszych czasach na wykorzystanie ich osiągnięć bezpośrednio w praktyce. Z badań tych wynika, że np. pozytywne emocje tworzą wzrastającą harmonię rytmu serca i wzmagają równowagę systemu nerwowego. Nierównowaga natomiast w układzie nerwowym wywołuje stres, objawiający się w sercu i innych organach wewnętrznych, a tym samym prowadzi do wielu chorób związanych z rytmem serca i autonomicznym układem nerwowym, wpływając także na inne części ciała. Serce wpływa na jasność umysłu, kreatywność, równowagę emocjonalną i indywidualną skuteczność.

Badania wskazują następujące konsekwencje niezdrowych emocji:

1. mniejsza zdolność do jasnego myślenia

2. mniejsza efektywność w podejmowaniu decyzji

3. mniejsza zdolność do jasnego komunikowania się

4. zmniejszona fizyczna koordynacja

5. większe ryzyko chorób serca

6. większe ryzyko wysokiego ciśnienia

 

Badania wskazują na następujące konsekwencje zdrowych i pozytywnych emocji:

1. zwiększona zdolność osiągnięć i przejawiania życia

2. większa kreatywność i innowacyjne rozwiązywanie problemów

3. lepsze decyzje

4. większa elastyczność w myśleniu

5. polepszenie pamięci

6. polepszenie zdolności immunologicznej walki z chorobami

7. polepszenie równowagi hormonalnej

8. większa długość życia.

Znajomość fizjologii, wzajemnych współzależności układów i systemów organizmu na wszystkich poziomach (fizyczny, emocjonalny, intelektualny, psychoduchowy) staje się w chwili obecnej niezbędnym czynnikiem w działaniach wychowawczych i nie zwalnia od odpowiedzialności za swe działania, gdyż mogą one (przez nieświadomość) szkodzić na zdrowie i życie dziecka i młodego człowieka. Niemniej podstawowym zadaniem rodzica i wychowawcy staje się dbanie o własny dobrostan, a to wpływa na fizjologiczny stan zdrowia we wszystkich jego wymiarach (całościowy-holistyczny). Dzięki wytworzeniu równowagi wewnętrznej, jednostka emanuje nią na zewnątrz, rozprzestrzeniając wokół siebie przyjazne pole energetyczne, co można z łatwością wyczuć wokół niej (taką predyspozycję odczytywania pola mają wyjątkowo aktywną dzieci; w kolejnych latach powoli ją zatracając na skutek niewłaściwego wychowania). Efekt pola wszystko co produkujemy myślą, mową i działaniem, wpływa bowiem na otoczenie i rezonuje z nim, czyli przesyła nasze oddziaływanie na odległość i jednocześnie powraca tym samym.

Edukacja przyszłości, rozpoczynana tu i teraz, to edukacja w sferze serca. Edukacja serca, to sztuka wydobywania tego, co uśpione w człowieku, uwidacznianie tego, co jest nasieniem, ujawnianie charakteru i integracja osobowości, pogłębianie refleksji nad ludzką kondycją. Muzyka, sztuka, opowiadania, listy, pamiętniki, refleksja, poezja to formy pracy wewnętrznej, ujawniające duchowe aspekty, pełnię doznań wewnętrznych, tego kim jesteśmy ,jasne i ciemne strony naszych emocji, tworzenie filozofii życia, proces humanizacji, ujawnienie dostępu do głębokiej mądrości, poprzez przejście poza ignorancję, jako płaszczyk wiedzy. W dzisiejszych czasach zredukowaliśmy wewnętrzny świat do umysłowego świata idei i myśli (intelektu) i jednocześnie skurczyliśmy zewnętrzny świat czyniąc go jedynym – najbardziej znaczącym i mierzalnym. Zamiast sceptycyzmu na to, co nowe, otwórzmy się na wyobraźnię (wyobraźnia jest silniejsza od wiedzy- powiedział kiedyś A. Einstein). Dar takiej otwartości na wyobraźnię jest bogactwem i inspirującą obecnością w żyjącym świecie z duszą.

Warto przytoczyć tutaj najnowsze badania neurofizjologii na temat świadomości jak i powstałe w związku z nimi hipotezy. Świadomość pojawia się w mózgu, ponieważ neurony obdarzone są protoświadomością. Inteligencja duchowa nadaje umysłowi aspekt transcendentny, który sprawia, że nasze korzenie, jeśli nie sięgają głębiej, na pewno docierają do poziomu innych istot żywych, a nawet jednokomórkowych form życia. Nasza inteligencja duchowa pochodziłaby zatem od życia jako takiego. Protoświadomość zdaje się być jednakże fundamentalną właściwością wszechświata i korzenie świadomych istot ludzkich sięgałyby wtedy początków samego wszechświata. Nasza duchowa inteligencja daje nam więc oparcie w kosmosie, a życie znajduje cel i znaczenie w obrębie kosmicznych procesów ewolucyjnych .

Próżnia kwantowa  to stan energetyczny tła, źródło wszystkiego co istnieje  jako ostatni z transcendentnych bytów realnych, które może opisać fizyka. Z tej próżni wyłania się tzw. pole energetyczne Higgsa, będące początkiem wszelkich pól i cząstek elementarnych wszechświata. Jeśli protoświadomość jest fundamentalną właściwością wszechświata, jest ona też obecna w polu Higgsa. Próżnia kwantowa przypominałaby więc immanentnego Boga, mieszkającego we wszystkim, co jest. Wobec tego w Bogu mają źródło oscylacje nerwowe podstawa ludzkiej świadomości i duchowej inteligencji. Bóg jest zatem prawdziwym centrum naszej jaźni, a źródłem sensu jest ostateczny sens wszelkiego istnienia pisze D. Zohar .

Najnowsze badania naukowe wskazują na istnienie centrum jaźni. Jego unifikujące działanie w mózgu i sercu jak i kosmicznej rzeczywistości jest źródłem duchowej inteligencji. Poznanie go, doświadczanie, jest kluczem do spotęgowania duchowej inteligencji.

Centrum jaźni –  to głęboka jaźń będąca źródłem wszystkiego, co wiemy i czym jesteśmy, indywidualnej syntezy i transformacji. C.G. Jung, a szczególnie R. Assagioli  (twórca psychosyntezy) przedstawiali jaźń jako środek osobowości, integrujący i transformujący aspekt osobowości, syntezy przeciwieństw.

 

Duchowy aspekt człowieka to to, co czyni nas bardziej ludzkimi, archetyp życia (według Junga), zagłębienie się w codzienne doświadczenie, przekraczanie  człowieczeństwa i realizowanie go w codziennym życiu, życie pełnią życia  każdego dnia, tu i teraz.

Człowiek staje się istotą ludzką przez ducha, ponieważ w duchowej sferze zawarta jest dążność do transcendencji, czyli przekroczenia tego, co skończone, ograniczone czasem i przestrzenią. Należą tu więc wartości duchowe. Duch  integralna część natury człowieka, witalne tchnienie życia, odpowiada jego samorealizacji. Człowiek może stawać się człowiekiem przez transcendencję siebie, wyjście ku wartościom, wyniesienie ponad świat materii, pęd do doskonałości osobowej i duchowej, do duchowych wartości. To otwarcie się na transcendencję warunkuje integrację osobową człowieka  jego urzeczywistnienie jako osoby i duchowej istoty. Każdy człowiek wierzący przeżywa swój osobisty kontakt z Bogiem w centrum swego ducha, porządkuje swoje wnętrze aby doznać z nim jedności. Jest to akt twórczy, osobowy.

 

Permalink do tego artykułu: http://justynaolowniuk.pl/stan-koherencji-umyslu-i-serca

1 comment

  1. Aneta

    Święta prawda. Mnie udało się poznac głebię samej siebie (Swoją Istotę – Świdomą Jażń), stąd jestem pod wrażeniem wiedzy zarówno Kahunów, jak i naukowych odkryć.

Dodaj komentarz

PHP Code Snippets Powered By : XYZScripts.com